Op 26 januari vond de finale van het jaarlijks georganiseerde DichtSlamRap plaats in Boxtel. Voor het derde jaar op rij is er een tekst van mijn hand opgenomen in de bijbehorende dichtbundel. In 2010 was dat 21 Gram, in 2011 Twitter en dit jaar Lucy, uit de gelijknamige voorstelling. De tekst is hieronder te lezen, maar uiteraard kun je je lokale poëziescene supporten door de bundel (met verder o.a. JeeKast, Ellen Deckwitz, Arnoud Rigter) te bestellen.
Lucy
I.
Ze is niets voor jou, want een fladderaar als zij
kan niet denken aan een langere termijn.
Één moment kan alles zijn, euforie, maar verandert dan in spijt.
Het bevalt een tijdje maar dan komt de spanning tot een einde.
Ze is bang zich toe te wijden aan iets
en zorgt krampachtig dat ze niet haar vrijheid verliest.
Dus zelfs wanneer jij haar versiert en het klikt,
zal ze zweren dat niet aan jou ligt.
Ze laat zich leiden door, whatever, waar ze zin in krijgt
maar alles wat ze onderneemt, heeft zelden een begin of eind.
Ze kan zich laten gelden als er prikkels zijn.
Ze is zo’n type dat liever zapt als jij een film kijkt.
Ze is te vluchtig om vangen, berucht om haar verlangen.
Nooit geleerd de lage vruchten daar bewust te laten hangen.
Een meisje dat de kleuren van haar haren graag verandert.
Te impulsief om iets rustig aan te vangen.
Ze verzint, ze verslindt, ze is een vlinder.
Begin ‘r niet aan vrind, iedereen bemint ‘r.
Ze is spontaniteit, ze is spanning, ze is waaien met de wind.
Windt mannen om haar vinger, weet niet waar ze aan begint.
Ze bevindt zich in het dichterlijke midden tussen vrouw en kind
vandaar dat ze makkelijk vertrouwen wint.
Maar uiteindelijk gaat ze ontstuimig heen
omdat ze het benauwend vindt als je haar de ruimte geeft.
II.
Ooit vlochten onze vingers als vanzelf in elkaar
maar na verloop van tijd zijn ze gaan wijzen.
Meestal als er sores is dan heb ík het gedaan
want ze begrijpt niet dat ik probeer haar te begrijpen.
We moeten lijmen, kopen bloemen, hebben spijt en praten uit
om te vermijden, te verbloemen, kennen pijn en slapen thuis.
We delen uit en incasseren, draaien kundig om de kern
tot de nacht wordt ingezet en onze echo langzaam sterft.
